ne yıl ama!
6 yıllık bir bunalımdan çıktım, demişti okuduğum bir yazar. o zaman fark ettim. belki de çok daha uzun bir zamandır bunalımın içinde olduğumu. öyle bir bunalımdı ki bu, kendimi onlarca kez yazarken, ağlarken, zihnimden çıkamadığım bir sürü olayı çözerken buldum. öyle bir bunalımdı ki bu, yok oldum sandım.
ve evet yok oldum.
yok olmadan var olabilir miyim?
hangi parçam var olabilir de o parçam ailemin, çocukluğumun, sevgililerimin, gölgelerimin etkisinde olmasın?
kendimi defalarca yok etmem gerekti, ne büyük katliam!
bu katliam beni katil yaptı mı?
insan kendisinin seri katili olduğunda, ceza alır mı?
cezayı kim alır sahi? ceza; kime, neden verilir?
suçsuz olmayan kimdir? suç işlememek mümkün müdür?
suç nedir sahi?
ben(?)i obsesyon haline getirmişlere doğrudan son lafımdır: kendi yaşamınızın ve duygularınızın sorumluluğunu alınız. YETO.
bunalımdan çıktım.
hoşçakal 2025. iyi ki b’ana eşlik ettin!